Verscheurd

In de instelling waar Sebastian Nedergaard als gezaghebbend psychiater werkt, wordt een nieuwe patiënte opgenomen. Johanne Jensen lijkt op het eerste gezicht weinig te mankeren. Al gauw blijkt echter dat ze geplaagd wordt door destructieve aanvallen, waarin ze over ongelooflijke lichaamskracht beschikt. De sterkste boeien weet ze los te breken en alles wat kapot kan, wordt vernield.

Met al zijn vakkennis komt Sebastian niet verder dan de diagnose 'psychotisch'- maar wat er werkelijk met Johanne aan de hans is kan hij niet achterhalen. Totdat medepatiënt Cornelius Kappelgaard, een ex-zendeling die aan ernstige depressie lijdt, met een opmerkelijk inzicht komen. Johanne zou bezeten zijn door een kwade geest.

Fragment:

Het duurde even voor ze antwoord gaf. Het leek of ze met zichzelf overlegde, dacht Sebastian, of met de stemmen of gedaantes, of met wat ze ook achter haar ogen mocht ervaren. Maar ineens zei ze: Ja.
Kun je daar meer over zeggen?
Ze schudde haar hoofd.
Verbieden de stemmen je dat?
De stemmen? Ja, dat kun je wel zeggen.
Die doop, waar we het over hadden wat was daar bijzonder aan?
Ze gaf geen antwoord, vocht met iets van binnen.
Mag je niet antwoorden?
Haar lippen trilden een beetje en ze schudde haar hoofd weer.
Zijn er stemmen?
Nee.
Wat dan?
Johanne keek naar de verpleegster en daarna naar Sebastian. Zo zat ze een hele poos, zonder iets te zeggen, en net toen Sebastian iets zeggen wou, zei ze: Ze zijn er echt.
Wat bedoel je?
Ze ontplofte bijna van razernij. Jij met je vragen! schreeuwde ze. Zet je gehoorapparaat harder, man! Ze zitten in me. Ze scheuren me aan stukken! Door hen doe ik die dingen!
Sebastian wachtte tot ze een beetje gekalmeerd was en vroeg toen: Kun je
meer vertellen over wie ze zijn?
Ze lachte en wees naar hem. Je denkt zeker dat ik gestoord ben, hè?